Κριτική: «Bullet Train» του Ντέιβιντ Λέιτς

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Έχοντας πετάξει επιτέλους από τους ώμους του το βάρος της overdue οσκαρικής αναγνώρισης στο πεδίο της υποκριτικής -χάρη στην προ πανδημίας βραβευμένη ερμηνεία του στο «Κάποτε… στο Χόλιγουντ» («Once Upon a Time… in Hollywood», 2019) του Κουέντιν Ταραντίνο-, ο Μπραντ Πιτ επιστρέφει φέτος το καλοκαίρι στις αίθουσες στον πρώτο του μετά-Όσκαρ κινηματογραφικό ρόλο. Και το πράττει με τον πιο απενοχοποιημένα ανέμελο τρόπο που τον έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, πρωταγωνιστώντας σε ένα μπλοκμπάστερ κωμικής δράσης που έχει όλα τα φόντα ώστε να κυριαρχήσει στο box-office του Αυγούστου.

Μια και αναφέραμε τον Ταραντίνο, το «Bullet Train» είναι μια ταινία με ξεκάθαρες επιρροές από το έργο του εμβληματικού Αμερικανού σκηνοθέτη (φθάνοντας σε αντίστοιχα επίπεδα γραφικής βίας), αλλά και του οπτικού στιλίστα «μαθητή» του, Γκάι Ρίτσι, ο οποίος γύρω στο μιλένιουμ παρέδωσε καταιγιστικά υπερμονταρισμένα «υβρίδια» ταραντινικής επιρροής, όπως το κορυφαίο «Snatch» (με μια από τις κορυφαίες ερμηνείες του ίδιου του Πιτ) και το εξαιρτετικό «Lock, Stock and Two Smoking Barrels». Η επιλογή να ηγηθεί της προσπάθειας ο Ντέιβιντ Λέιτς, uncredited συν-σκηνοθέτης του αναπάντεχου action megahit «John Wick» (2014) και επικεφαλής του «Deadpool 2» (2018), προσδίδει στην ταινία τον παράγοντα της «σλάπστικ» δράσης, με σαφή σαρκαστικό/κωμικό προσανατολισμό και ελάχιστη έως καθόλου έμφαση στο χτίσιμο σασπένς. Ο 46χρονος ευνοείται και από την προϋπηρεσία του στο τιμόνι του -ελκυστικού για το μάτι- κατασκοπικού θρίλερ «Atomic Blonde» (2017), παραδίδοντας εδώ μια ιδιαίτερα στυλιζαρισμένη περιπέτεια.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο 58χρονος -αλλά με φυσική κατάσταση τριαντάρη- Πιτ υποδύεται έναν επαγγελματία δολοφόνο με το κωδικό όνομα «Πασχαλίτσα» («Ladybug»), ο οποίος μεμψιμοιρεί συνεχώς για την παροιμιώδη κακοτυχία που τον μπλέκει σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ύστερα από μια σειρά τέτοιων συμβάντων που τον οδηγούν σε μια «ωρίμανση» και αναθεώρηση στάσης απέναντι στη ζωή και το επάγγελμά του, η εντολοδόχος του του αναθέτει να επιβιβαστεί σε μια υπερταχεία που διασχίζει την Ιαπωνία. Εκεί, θα πρέπει να εντοπίσει και να υπεξαιρέσει έναν χαρτοφύλακα με περιεχόμενο τεράστιας χρηματικής αξίας. Εντός του τρένου, και παρά την αρχική πεποίθηση ότι πρόκειται για μια υπόθεση ρουτίνας που μπορεί να ολοκληρωθεί αναίμακτα, ο Ladybug μπαίνει σε μια ξέφρενη τροχιά σύγκρουσης με αναπάντεχους φονικούς αντιπάλους από όλη την υφήλιο. Εκείνος, ξενερωμένος από τις ωμότητες που εκτυλίσσονται, ψάχνει πια τρόπο για να αποβιβαστεί και να εγκαταλείψει την αποστολή.

Οι ικανότατοι επαγγελματίες δολοφόνοι που συναντάμε στο τρένο είναι μια σειρά ατόμων με φαινομενικά αντικρουόμενα κίνητρα και σκοπούς, τα οποία όμως σχετίζονται με έναν υπόγειο τρόπο: Πρώτα και καλύτερα, τα αδέρφια με την κωδική ονομασία «Λεμόνι» (Μπράιαν Τάιρι Χένρι) και «Μανταρίνι» (Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον), δύο φαινομενικά αταίριαστοι δίδυμοι με δυνατούς υποβόσκοντες δεσμούς και έναν ενδιαφέροντα σημειωτικό κώδικα επικοινωνίας με σημείο αναφοράς την ποπ κουλτούρα -και συγκεκριμένα το σύμπαν του χαρακτήρα «Τόμας το Τρενάκι»! Αυτοί έχουν επιβιβαστεί στο τρένο για να επιστρέψουν τον απαχθέντα γιο ενός βαρόνου του εγκλήματος τον οποίο οι πάντες αποκαλούν Λευκό Θάνατο (Μάικλ Σάνον), μαζί με τον περιζήτητο χαρτοφύλακα που περιέχει τα λύτρα της απαγωγής. Στη συνέχεια βλέπουμε να μπαίνουν στην εξίσωση κι άλλα πρόσωπα, όπως ο Λύκος (Μπαντ Μπάνι), ο οποίος ψάχνει να εντοπίσει τον δολοφόνο της συζύγου του, και η Σφήκα (Ζάζι Μπιτς), η οποία με το δηλητήριό της προσφέρει επώδυνο θάνατο στους στόχους της. Ανάμεσά τους, και ένας απεγνωσμένος πατέρας, ο Κιμούρα (Άντριου Κότζι), ο οποίος ταξιδεύει για να εντοπίσει εκείνους που παραλίγο να δολοφονήσουν τον γιο του σπρώχνοντάς τον στο κενό. Ο τελευταίος θα μπλέξει στα δίχτυα μιας ψυχοπαθούς έφηβης (Τζόι Κινγκ), η οποία τον μετατρέπει σε πιόνι για να προσεγγίσει τον Λευκό Θάνατο. Ο Ladybug είναι αυτός που καλείται να τους αντιμετωπίσει έναν προς έναν -ελισσόμενος μέσα στα βαγόνια- και να ενώσει τα κομμάτια του παζλ, υπό την αρχική καθοδήγηση της χειρίστριάς του, ΜαρίαΣάντρα Μπούλοκ ανταποδίδει για το cameo του Πιτ στο πρόσφατο «The Lost City» -χωρίς βέβαια να συνιστά το μόνο αναπάντεχο πέρασμα από αυτή την ταινία). Με το πέρασμα των στάσεων, οι επιβαίνοντες στο τρένο μειώνονται, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους πρωταγωνιστές ώστε να συγκρουστούν αλλά και να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, ξεδιαλύνοντας το τοπίο.

Η εμβάθυνση στο backstory των ηρώων μέσω εμβόλιμων ανάδρομων αφηγήσεων δεν είναι ένας περιττός μοχλός «exposition», αλλά προσφέρει ένα ευπρόσδεκτο διάλειμμα από την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του τρένου, εγκαινιάζοντας ενδιαφέροντα set pieces χωρίς να διαταράσσεται η συνοχή. Ταυτόχρονα, ξεδιπλώνονται αποτελεσματικά τα character arks των πρωταγωνιστών. Τα σκηνικά είναι χάρμα οφθαλμών καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, αποτυπώνοντας λεπτομερώς την αισθητική της γιαπωνέζικης κουλτούρας στα -σαν βγαλμένα από διαφορετικές πίστες βίντεοπαιχνιδιού- θεματικά βαγόνια του τρένου.

Το έτερο μεγάλο ατού της ταινίας είναι το διεθνές ensemble cast, η πολυπολιτισμικότητα του οποίου δίνει πάτημα για ένα χιουμοριστικά ζουμερό culture clash. Όλοι επιτελούν με μεράκι την αποστολή τους. Η ηθελημένα over the top ηθοποιία ταιριάζει γάντι στην υπερκινητική δράση -που φιλμάρεται με ακρίβεια και καθαρότητα-, ενώ ντουέτα όπως αυτό των διδύμων εντυπωσιάζουν με τη χημεία τους. Σε μια αρκετά goofy ερμηνεία που ταιριάζει στο κωμικό του στιλ, ο Μπραντ Πιτ το διασκεδάζει δεόντως και είναι το σπαρταριστό σημείο αναφοράς της ταινίας ως ο πιο πολιτικά ορθός -και γκαντέμης- hitman που έχουμε δει στο σινεμά. Δεν μπορείς παρά να γελάσεις με την ψυχή σου βλέποντάς τον να πασχίζει να κρατήσει όρθιο το σύγχρονο αφήγημα της αυτοβελτίωσης μπροστά στη μήνη θεών και δαιμόνων, αλλά και να αυτοσαρκάζεται με αφορμή τις αναποδιές που του τυχαίνουν! Όμως, όσο καλός κι αν είναι για άλλη μια φορά ο Πιτ, θα ήταν άδικο να υποστηρίξουμε ότι το «Bullet Train» είναι ένα one man show. Τέλος, αναφοράς χρήζουν και τα cameo περάσματα γνωστών σταρ, τα οποία δεν θα θέλαμε να σας spoil-άρουμε αλλά σίγουρα δεν θα σας αφήσουν αδιάφορους.

Κάποιοι ίσως εκπλαγούν βλέποντας τον κωμικό τόνο -ο οποίος υπερισχύει της αδρεναλίνης κατά τη διάρκεια του έργου- να γίνεται μέχρι και δίαυλος έκφρασης φιλοσοφικών προβληματισμών ή σχολιασμού της επίδρασης της σύγχρονης κουλτούρας woke. Ωστόσο, μην περιμένετε να ανακαλύψετε κάποια βαθύτερη ή πολυπλοκότερη ουσία στο υπέδαφος, καθώς το «Bullet Train» βιώνεται -και λειτουργεί- καλύτερα στο επιφανειακό επίπεδο της ανάλαφρης διασκέδασης (όσο ανάλαφρη μπορεί να είναι αυτή για κάποιους όταν σερβίρεται με αρκετή «σάλτσα» ωμής γραφικής βίας). Από την ταινία δεν λείπουν οι μικρές αφηγηματικές ατασθαλίες (κυρίως κάποιες άτσαλες μεταβάσεις από την κωμωδία στο δράμα & ορισμένα προβλήματα ρυθμού και επαναλήψεων), ενώ κάποια στιγμή στο δεύτερο μέρος δίνεται η αίσθηση μιας ελαφριάς κοιλιάς. Προτού το «σλάπστικ» τρικ του Λέιτς ξεχειλώσει ανεπανόρθωτα, έρχεται σε ρόλο διασώστη το φινάλε με την κλιμάκωση -και τον κυριολεκτικό εκτροχιασμό- της δράσης, που πάντως θα το θέλαμε αρκετά λιγότερο φορτωμένο. Ας είναι! Συνολικά, το «Bullet Train» είναι μια φρενήρης εμπειρία από άποψη εικόνων και εύπεπτων συγκινήσεων, με σχετική συνέπεια -αλλά και όρια– σε αυτά που προσφέρει.

Συνοπτικά: Συντονισμένο σε δοκιμασμένες αναλογίες χιούμορ, αεικίνητης «σλάπστικ» δράσης και γραφικής βίας, το φαντασμαγορικό, δημιουργικά χορογραφημένο θεματικό σετ της γιαπωνέζικης υπερταχείας πλαισιώνει ένα εξαιρετικό ensemble καστ με επικεφαλής τον Μπραντ Πιτ, στον ρόλο του πιο πολιτικά ορθού hitman που έχουμε δει στο σινεμά. Μια καλογυρισμένη ταινία με αδιαμφισβήτητες αρετές, οι οποίες όμως εξαντλούνται κατά το -ως επί το πλείστον- διασκεδαστικό δίωρο της θέασής της.

Βαθμολογία

Rating: 3 out of 5.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s