Κριτική: «Ένας Ήρωας» του Ασγκάρ Φαραντί

Από τη Σωτηρία Κακαγιά

Η νέα ταινία του μεγάλου Ιρανού σκηνοθέτη Ασγκάρ Φαραντί («Ένας Ήρωας» / πρωτ. τίτλος «Ghahreman» / αγγλ. τίτλος «A Hero») είναι μια παραλλαγή του Καλού Σαμαρείτη χωρίς happy end.

Ο Ραχίμ (Αμίρ Τζαντιντί) είναι 3 χρόνια στη φυλακή για χρέη για τα οποία δεν έφταιξε. Με σκοπό να μηδενίσει το κοντέρ και να φτιάξει μια καινούρια αρχή περισώζοντας ό,τι μπορεί από τη χαμένη του τιμή, κάνει όχι μία αλλά δύο προσωπικές θυσίες. Δύο πράξεις όπου φαινομενικά τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά. Όμως μέσα από έναν λαβύρινθο μικρο παραλείψεων και μικροψεμάτων που κρίνονται στη λεπτομέρεια, το κακό υφαίνει μια σφιχτή θηλιά γύρω από τον λαιμό του.

Πόσο συχνά βλέπουμε την κοινωνία να χαρίζει με υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη τίτλους, δηλώσεις και συνεντεύξεις στον ίδιο άνθρωπο που λίγο αργότερα θα ρίξει βίαια από το βάθρο του; Και τελικά με πόση ταχύτητα και ευκολία η κοινή γνώμη εξυψώνει και αποκαθηλώνει τον «Ήρωά» της, με τη βοήθεια των κομφόρ του ψηφιακού κόσμου;

Κατά τη γνώριμη συνήθεια του σκηνοθέτη, η ανθρώπινη ηθική αποτελεί μια σχετικοποιημένη, πολύπλοκη κατάσταση και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο καλό και στο κακό δεν είναι ούτε μονοδιάστατη ούτε απόλυτα ξεκάθαρη. Μερικές φορές το καλό είναι αποτέλεσμα αμφίσημων κινήτρων, άλλες πάλι μια κακή πράξη δεν έχει απαραίτητα κακό σκοπό. Ακόμα και ο αρχικά αντιπαθής πιστωτής Μπαχράμ (Μοχσέν Ταναμπαντέχ), μέχρι το τέλος μας αφήνει με ένα μεγάλο ερωτηματικό: κι αυτός έχασε, στερήθηκε και υπέφερε μέχρι να αποπληρώσει το χρέος κάποιου άλλου. Εξάλλου «Από πότε αυτός που κάνει το αναμενόμενα σωστό, δοξάζεται ως ήρωας;». Μήπως κι εμείς κάνουμε λάθος που τον αντιπαθούμε;

Ναι, ο Φαραντί αφήνει μια μικρή χαραμάδα καχυποψίας ως προς τα βαθύτερα κίνητρα του πρωταγωνιστή του, μα ο ίδιος δεν κρίνει ποτέ τους χαρακτήρες του. Το ηθικό αυτό βάρος-δίλημμα πέφτει στον θεατή.

Στο πρώτο μέρος σκηνοθετικά οι ρυθμοί είναι σχετικά αργοί. Ο διάσημος στο Ιράν Αμίρ Τζαντιντί σε κερδίζει τόσο με την ευαίσθητη, ισορροπημένη και χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις ή βεβιασμένη λύπηση ερμηνεία του, όσο και με το ανοιχτοκάστανο, καθαρό και συνεσταλμένο κουταβίσιο βλέμμα του.

Βαθμολογία

Rating: 3.5 out of 5.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s